De heer Van Gerven (SP) vroeg mij (minister Klink) of ik bereid was om de eigen bijdrage regeling voor hoortoestellen aan te passen.
Allereerst wil ik de indruk wegnemen dat een verzekerde een eigen bijdrage moet betalen naarmate het gehoorverlies toeneemt. In de Regeling zorgverzekering is de maximale vergoeding voor een adequaat hoortoestel bepaald. Indien een verzekerde kiest voor een toestel dat duurder is dan de maximumvergoeding, betekent dit dat men het prijsverschil voor eigen rekening moet nemen. Ik verwijs ook naar mijn beantwoording van eerder gestelde Kamervragen over dit onderwerp.

In het AO heb ik u mijn doelstellingen met betrekking tot de toegang tot hulpmiddelenzorg toegelicht. Zo wil ik toe naar een vraaggerichte aanspraak die zo veel mogelijk gebaseerd is op het opheffen of verminderen van functioneringsproblemen . Inmiddels is de aanspraak op orthesen, oogprothesen en gezichtshulpmiddelen op deze wijze omschreven.

De overige hulpmiddelcategorieën zullen door het CVZ in 2009, 2010 en 2011 op dezelfde wijze worden geactualiseerd. Het CVZ zal bij het formuleren van de aanspraak ook de uitvoerbaarheid en financiële consequenties laten meewegen. Met betrekking tot de aanspraak op auditieve hulpmiddelen zal het CVZ eveneens de aard en omvang van een basisvergoeding beoordelen. Ik verwacht dat het CVZ begin 2010 dit advies zal aanbieden. Ik heb toegezegd dat ik de Kamer zal informeren zodra het CVZ advies is afgerond.

Reguleren prijs van een hoortoestel

De heer Van Gerven vroeg verder of ik niet regulerend kon optreden tegen de prijsstelling van hoortoestellen. Ik ben van mening dat het niet de taak van de overheid is om in een vrije markt de prijs van een hoortoestel te bepalen. Het is mij overigens opgevallen dat een maximumvergoeding niet heeft geleid tot een daling van de gemiddelde prijs van een hoortoestel.

ICF als standaardtaal en procesbeschrijving als onderdeel van de Regeling zorgverzekeringen ?
Mevrouw Van Dijken (Pvda) en de heer Zijlstra (VVD) hebben mij gevraagd of ik bereid ben om bij het ontwikkelen van zorgprotocollen de ICF als standaardtaal in te voeren en of de Procesbeschrijving hulpmiddelenzorg onderdeel zal uitmaken van de Regeling zorgverzekeringen.

De International Classification of Functioning, Disability and Health (ICF) maakt het mogelijk om het menselijk functioneren en de problemen die daarin kunnen optreden, in een internationaal gemeenschappelijke standaardtaal te omschrijven. Met een eenduidige taal wordt de communicatie tussen beroepsbeoefenaren in de zorg verbeterd. De ICF kan behulpzaam zijn bij het ontwikkelen van instrumenten die nodig zijn voor het vaststellen van de zorgbehoefte, het kiezen van de behandeling of oplossingsrichting en bij het evalueren van de revalidatie.

Ik heb gewezen op het belang van een uniform indicatieproces en protocollen voor het doelmatig invullen van een hulpmiddelenzorg die gebaseerd is op het compenseren van een functioneringsprobleem. Het is daarom belangrijk dat betrokken beroepgroepen meewerken aan het ontwikkelen van dergelijke zorgprotocollen. De ICF kan daarbij als uitgangspunt voor de communicatie dienen. Wat voor mij steeds voorop staat, is dat goede hulpmiddelenzorg leidt naar een adequate oplossing die past bij een individuele zorgvraag. Dit zal de kwaliteit van de hulpmiddelenzorg verder verbeteren. Het vraagt van de zorgketen een attitude om voor het individuele functioneringsprobleem steeds naar de meest doelmatige en adequate oplossing te zoeken. Als de ICF aan die doelstelling kan bijdragen, sta ik daar uiteraard positief tegenover. Gelet op het beleid van minder centrale regels, vind ik het te ver gaan om zoiets door de overheid te laten verplichten.

Een goed voorbeeld van een toepassing van ICF is de Procesbeschrijving hulpmiddelenzorg die door het CVZ samen met veldpartijen is ontwikkeld. Deze beschrijving geeft een goed beeld van een vraaggestuurd zorgproces en kan als leidraad dienen bij het ontwikkelen van protocollen. Het is echter aan veldpartijen om dit soort instrumenten te gebruiken bij het inrichten van de zorg. De regie over een verantwoorde zorg ligt immers primair bij de betrokken beroepsgroepen.

Ik verwacht wel dat daarbij gewerkt wordt volgens richtlijnen en protocollen die moeten voldoen aan de stand van wetenschap en praktijk. Indien een dergelijke maatstaf ontbreekt, geldt als criterium hetgeen door de betrokken beroepsgroep als verantwoorde zorg wordt beschouwd. Vanuit deze visie op gedeelde verantwoordelijkheid, heb ik niet de intentie om de genoemde procesbeschrijving in centrale regelgeving op te nemen. Het werken volgens richtlijnen en protocollen moet vooral door de veldpartijen zelf worden geïnitieerd.